Pailin 的个人资料-~*´¨¯¨`*Joan Mee Pong G...照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
||||||||||||||||||||||||||
โย่ง เข้ามาแล้ว เม้น ดิ
Pang-Rum发表:
ของขวัญวันเกิดที่ส่งมาช่างงามแท้
thx na"""เด๋วปิดเทอม&เมื่อเราว่างไปกินพิซซ่ากัน
2 月 11 日
S.°° Mie.P°°发表:
ยิ่งกว่าบังคับอีก จำใจเว้ย 5555
ได้ทีเอาใหญ่ ห้าๆ
11 月 4 日
แวะมาป่วนให้คิดถึงแต่ไม่มีคำซึ่งๆมาฝากหรอกนะ เฮ้อๆ
10 月 30 日
10 月 30 日
Rally发表:
โย่ว!!!!!!!!! สเปซสวยดีง่ะ เข้าใจทำดีเน้อ
อัพบ่อยๆ ละกัน เด๋วจามาดูอีกเน้อ
10 月 27 日
|
-~*´¨¯¨`*Joan Mee Pong Gang.-~*´¨¯¨`*·
11月24日 ลอยกระทงได้ฤกษ์ได้ชัยอัพสเปธซะที จากทีต้องเรียนตลอดเวลา แบบว่าไม่ได้ลืมหูลืมตา มีเรื่องงานลอยกระทงสดๆร้อนๆมาฝาก ปีนี้มอสารคามจัดในวันที่ 22 แบบว่าเราก็เหนื่อยแสนจะเหนื่อย นั่งทามกระทงตั้งสองร้อยอันเพื่อหาเงินเข้าคณะ อะไรว่ะคณะออกจะรวยขนาดนั้นทามไมต้องให้ชั้นนั่งถ่างตาทามกระทงเนี้ย แล้วแบบว่าให้เราทามก็ทามทุกอย่างตั้งแต่ตัดใบตอง ประกอบรูป และใส่ดอกไม้ ชั้นไม่ใช่แม่ค้าขายกระทงนะโว้ยนะโว้ย หลังจากประสบความสำเร็จทามกระทงครบแล้วก็ให้ชั้นไปขายอีก โอ้ย หมดคณะมีชั้นคนเดียวรึไง ชั้นก็ไปขายให้ ขายไปได้ซักหน่อยไอ้กิ๊ฟแกขายข้าวจี่ให้ด้วยนะ แบบว่าเราก็ไม่มีงานทามเลยขายข้าวจี่ให้มัน ตั้งแต่ปั้นข้าวไปจนถึงใส่ถุง ถอนเงิน แต่ก็สนุกดี ซักพักไม่ไหว ได้ยินเสียงเพลงบาดใจ ชั้นจะไปดิ้นแล้วนะโว้ย ลาแล้วเดี๋ยวจะกลับมาขายต่อ เพื่อนมันก็ใจดี ยอมให้ปลีกนิเวกไปได้ เดินไปได้ซักหน่อยเห็นสถาปัตย์เต้นกัน มองซ้ายมองขวา อ้าวไม่มีคนรุ้จักนี้ว่ะ รุ่นพี่ก็ไม่มี งั้นไปแจมด้วยล่ะกัน ไม่รอช้าเลยเข้าไปดิ้นด้วย เต้นแบบหลุดกระจายก็คณะชั้นมันไม่มีนี้ มีแต่เรียนกะเรียนแล้วจะให้ชั้นไปเต้นได้ที่ไหนหล่ะ เต้นเหนื่อยก็ออกมาลอยกระทงรุ่น แบบว่าหามกันลงมาแบบอาลังการงานสร้าง คณะแพทย์โว้ย ยิ่งใหญ่มากมาย พอจุดเท่านั้นหล่ เอ๊ะทามไมมันจมว่ะ MD เห็นพอรางๆ น่าสงสารเสียจริง เวลา 23.5 ถึงเวลาแล้วว่ะลอยกระทงเถอะ ก็พากันลงไปลอยกระทงของตัวเองอีกครั้ง อธิษฐษนขอพร เกิดชาติหน้าอย่าให้ต้องได้มาเรียนหมอเลยโว้ย มันเหนื่อยมากเลย แล้วชีวิตก็ดำเนินมาจนถึงจุดนี้ นอกนั้นจะพบเราและเพื่อนๆที่สถาปัตย์ตลอด ไปรอใครรึไปทามอะไร อันนั้นก็แล้วแต่ดุลพินิจ แต่น่าสงสารจริงๆ ทามไมคณะนี้ใช้คนคุ้มจิงๆเลย ถือธงยังไม่พอยังไล่ให้ไปเป็น water boy อีก น่าสงสารจริงๆ 11月3日 ชีวิตการเรียนเปิดเทอมแล้ว ชีวิตนิสิตแพทย์ก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเปงทางการ เทอมนี้เกิดมาไม่เคยพบเคยเจอ เรียนไปได้ไง 26 หน่วย พี่เราบอกว่าเรียนเอา "โล่" หรือไง เราว่าเราก็คิดแบบมันนะ เรียนไปได้สักพักเกรดก็ออก อะไรว่ะทามไม bio ทามให้เกรดเราตกต่ำขนาดนี้ ไม่เคยได้ก็ได้ เปงไปได้ไง สงสัยแกคงเล่นมากเกินไปแล้วไอ้กิ๊ฟ ไม่เปงไรเอาใหม่แล้วกัน เทอมนี้ใครไม่มีแฟนก็รีบๆหาได้แล้วเดี๋ยวจะเชย แต่สำหรับเราขอเชยดีกว่าว่ะ ขอไม่มีแฟนดีกว่า ขอใช้เวลาที่มีให้กับตัวเองมากที่สุด ทบทวนสิ่งที่ได้เกิดกับเราตลอดเวลา 1 เทอมที่ผ่านมา ว่าเราไม่ดีตรงไหน ทามไมแกถึงเปงอย่างงี้ อยุ่กับเพื่อนก็มีความสุขดีนี้ แต่ดีนะที่กลุ่มเราไม่มีแฟนซักคน ขืนมีดูสิ แม่จะด่าให้ยับ ไหนว่าจะไม่มีกันไง อย่าทิ้งชั้นไว้คนเดียวนะเพื่อนๆ การเรียนเทอมนี้ก็จะออกแนวทอมคูสแสดงนำ คือ ค่อนข้างโหด ถึก แถมต้องไปนั่งเรียนกับพวกเภสัชอีก โดยเพื่อนส่วนมากมันไม่ลงกลุ่มนี้กัน อ้าวไหนทามงี้ว่ะ กลุ่มชั้นก็โดนเภสัชข่มหมดสิ ก็แน่อยุ่แล้ว เภสัชมีกี่ร้อยคน แกกะกลุ่มมีไม่ถึงสิบ แล้วไปนั่งเรียนกับเขาเนี้ยนะ แกก็ต้องแจ่มอยุ่แล้วนิ แต่ก็ไม่เปงไร ถือว่าเปลี่ยนบรรยากาศก็แล้วกัน ดีกว่าไปนั่งเรียนกับพวกแพทย์คณะแกข้างนอกเปงชายแต่ข้างในเปง ......เอางี้แกก็ทามใจก็แล้วกันมันเปงแบบนี้แหละ โอ้ยคิดแล้วสงสารอนาคตโลกจะสูญพันธ์ไหมเนี้ย ได้ข่าวว่าจะไปภูกระดึงก็ไม่ได้ไป เพราะน้ำป่าไหลหลาก แล้วมันเกี่ยวไรกับชั้นนี้ ป่าก็ป่าสิ มันจะกล้าพัดชั้นหรือไง ลองดูสิ ถ้าพัดให้ไหลได้ชั้นจะโมทนาเลย ว่าแล้วคอสฟิตเน็ตก็จะหมดแล้ว ชั้นจะสมัครต่อไหมเนี้ย มันจะมีเวลาไปไหมหล่ะ แกเลิกก็เกือบสามทุ่ม ซ้อมเชียร์อีก คิดแล้วเศร้า กุไม่น่ามาเรียนหมอเลย เรียนไปไม่จบหล่ะ โอ้ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ กลัวไม่จบว่ะ ถ้าไม่จบจะซิ่วไปเรียนไรดีเนี้ย มันไม่มีไรให้ชั้นเรียนแล้วนะ มีเยอะคณะ แต่ไม่มีไรที่เหมาะกับชั้นนี้ คิดแล้วเศร้าใจ 10月25日 ชีวิตที่ลิขิตได้การที่คนเราซักคนหนึ่งเลือกหนทางของตัวเองนั้น มันไม่ใช่มีแค่ปัจจัยที่เราต้องการเท่านั้นแต่เปงหลายๆอย่างที่นำให้เราเลือกทางเดิน คงไม่มีใครอยากอยู่กับคนเจ็บ คนป่วยจนถึงอายุ 60 ไม่มีใครอยากอยู่กับเลือดและกลิ่นน้ำยาหรือกลิ่นยาประเภทต่างๆตลอดเวลากว่าครึ่งชีวิต แต่สิ่งที่บุคคลเหล่านั้นเลือกเพราะเป็นหน้าที่และความรับผิดชอบที่ตนเองได้รับมาจากจัญญาบรรพวิชาชีพ เรียนหนักไปทามไมหากไม่มีความรับผิดชอบ ได้เกียรตินิยมไปทามไมหากอยากได้เพื่อไปประดับคลีนิก และซองถุงยาว่าเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ไม่มีทางที่คนภายนอกจะรู้ว่าวงการวิชาชีพนี้ดำเนินชีวิตได้อย่างไร มีความเป็นอยู่อย่างไร อยากให้คนทุกคนลองมองหันกลับมาดูว่าวิชาชีพนี้ต้องใช้ความอดทนมากน้อยเท่าไหร่กว่าจะจบมา มีคนที่เครียดแล้วฆ่าตัวตายจากการสอบไม่ผ่านมาแล้วกี่คน มีกี่คนที่ไม่จบบ้าง ชีวิตมันต้องดำเนินต่อไป ไม่สิไอ้กิ๊ฟ แกต้องเรียนให้จบให้ได้ ( พร้อมเพื่อนนะ ไม่ใช่เรื่อยๆ ) อย่าคิดจะฆ่าตัวตายเหมือนคนอื่น เพราะ! อย่างแรกฆ่าตัวตาย มันบาป อย่างที่สองมันไม่คุ้มเลยเสียเงินไปเท่าไหร่เผื่อแกจะโตขนาดนี้ อย่างสุดท้ายที่สำคัญมากๆๆๆๆคือเลือกวิธีฆ่าตัวตายผิดศพอาจจะแลดูไม่สวยได้ อาจขึ้นอืดไปมากกว่านี้ |
|||||||||||||||||||||||||
|
|
